من همه را چشيده ام .
نخستين مرگ عزيزي را
نخستين اندوه را
نخستين عشق را
نخستين جدايي را
نخستين خشم را
من همه را چشيده ام
از پس آنها برآمدم .سخت بود.خيلي سخت..
ولي از پس آنها بر آمدم.
حالا خود را بدست وقايع سپرده ام،
حالا کم و بيش ميدانم چطور با غصه کنار بيايم
با خشم
با مرگ
با عشق
با جدايي
فکر ميکنم چطور با آنها سر کنم.

                                                  خونه ی من تنگ ولی فرقی نداره با قفس

تو خونه ی خالی من مرده هوای زندگی

                                                 دیگه نفسهای منم گرفته بوی کهنگی

دستای خشم ماهیگیر رودو واسم کرده یه تنگ

                                               کی حرفامو گوش می کنه حرف من خسته ی گم

نشسته احساس سکوت رو تن بی حرارتم

                                             یه روز رها بودم ولی مرده دیگه جسارتم

تموم لحظه های من ساکت و تکراری شده

                                             تو رگای خشک تنم غصه و غم جاری شده

همه بریدن از منو فقط تویی که با منی

                                           بیا بیا بی هدفم میون قفل آهنی

آهوی من وقت شکار نبودی
مه روی من سرقرار نبودی
عهدی که بستیم و شکستی ای وای
برای من تو موندگار نبودی
تو رفتی و نرفتی از تو چشمام بی تو تنهام
تو بودی که میگفتی تو رو میخوام بی تو تنهام
نموندی ببینی که ویرونه دنیام
نموندی یا موندی تو خواب و تو رویام

توئی که شعر عاشقی میخوندی
آهوی من برای من نموندی
وقتی میخوام نگات کنم تو نیستی
با رفتنت خوب دلمو سوزوندی

آهوی من وقت شکار نبودی
مه روی من سرقرار نبودی
عهدی که بستیم و شکستی ای وای
برای من تو موندگار نبودی
تو رفتی و نرفتی از تو چشمام بی تو تنهام
تو بودی که میگفتی تو رو میخوام بی تو تنهام
نموندی ببینی که ویرونه دنیام
نموندی یا موندی تو خواب و تو رویام

توئی که شعر عاشقی میخوندی
آهوی من برای من نموندی
وقتی میخوام نگات کنم تو نیستی
با رفتنت خوب دلمو سوزوندی

اگر من مردم دستانم را باز بگذاريد تا همه بدانند به عشقي که مي‌خواستم نرسيدم.
اگر من مردم چشمانم را باز بگذاريد تا همگان بدانند که چشم به راه هستم.
اگر من مردم به او بگوييد عشق، به اندازه همه قلب ادمي وسعت دارد.
اگر من مردم به او بگوييد اگر نتوانستم در مجلس مهربانيت شرکت کنم، اما با برپا داشتن مراسم عزاي خود به عهدم وفا کردم.
اگر من مردم به او بگوييد هيچ گاه فراموشش نكردم و نخواهم كرد.
اگر من مردم بر مزارم درختي بنشانيد، تا سايه سار رهگذران خسته از راه باشد.
اگر من مردم بر روي سنگ قبرم چيزي ننويسيد تا زود فراموش شوم.

چه قدر سخت تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزديد
و به جاش يه زخم هميشگی رو به قلبت هديه داد زل بزنی و
به جای اينکه لبريز کينه و نفرت شی‌ ، حس کنی هنوزم دوسش داری.....
چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکيه بدی که يه بار زير آوار غرورش
همه وجودت له شده....چه قدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزنی
 اما وقتی ديديش هيچ چيزی جز سلام نتونی بگی....چه قدر سخته وقتی
 پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خيس کنه اما مجبور باشی بخندی
تا نفهمه هنوزم دوسش داری.......چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ ديگری ببينی
 و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زير لب بگی : گل من باغچه نو مبارک ....

اگر ابر بودی به انتظار اشکت می نشستم،

اگر مهر بودی در پرتو ات خود را گرم می کردم،

اگر باد بودی چون برگ خزان خود را بدستت می سپردم،

اگر خدا بودی به تو ايمان می آوردم تا بدانی دوستت دارم،